[NC] :: Hurt heart
posted on 30 Mar 2009 00:17 by han-gift-hyuk“อื้อออ....อึ่ก....” ลมหายใจที่เริ่มขาดห้วงไม่ได้เป็นที่สนใจของร่างสูงตรงหน้านี้เลย ลิ้นหนาพัวพันกับลิ้นของร่างบางจนยากจะถอนออกมา ปากหนาครอบครองต่อไปเรื่อยๆอย่างไม่หยุด เสียงดึงดูดที่ริมฝีปากบางดังไปทั่วห้องทำงานกว้าง...เลือดที่ไหลออกมาจากความแรงของการจูบไหลออกมาพร้อมกับความเจ็บปวดที่ลีทึกได้รับ...
“แฮ่กกๆ.....ฮึ้กก...อ๊ะ” มือเรียวสวยพยายามผลักดันอกกว้างให้ออกไป คังอินถอนจูบออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วร่างเพรียวก็ยืนหอบและรีบหายใจเพื่อเก็บออกซิเจนอีกครั้ง....ขาเรียวสวยสั่นจนแทบทรุด ถ้าไม่ติดเพราะร่างหนาประคองไว้คงได้กองกับพื้นเป็นแน่...
“หึ...อย่ามาทำสำออย เมื่อกี๊ยังปากกล้าอยู่เลย...” ปากหนาตรงเข้ากอบกุมปากอิ่มแดงนั่นอีกครั้ง แล้วจงใจจูบให้ลึกวาบหวามจนร่างเพรียวสวย แทบอ่อนระทวยจนยืนไม่อยู่....มือเรียวของลีทึกเริ่มเกาะเข้าที่ไหล่กว้างเพื่อเป็นที่ยึดเหนี่ยวให้ยังพอมีแรงยืน...ลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวเล่นกับอีกคนจนแทบจะทำให้ลีทึกละลายไปในอ้อมกอดของร่างสูง....คังอินถอนจูบออกมาอย่างอ้อยอิ่ง...เพื่อดูอาการของคนตรงหน้าที่แทบจะหมดแรงลงไป...ปากหนายิ้มเย็นๆให้กับภาพที่เห็น...แล้วหัวเราะในลำคออย่างสมเพชในร่างตรงหน้า...
“ปากนายมันดีนัก เลยต้องสั่งสอนเสียหน่อย...” คังอินปล่อยคำพูดที่ทำร้ายจิตใจร่างบางออกมาอีกครั้งโดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าอีกคนนึงเจ็บปวดแค่ไหน....ลีทึกขืนตัวดิ้นเหมือนสัตว์เล็กๆตัวหนึ่งที่ต้องการอิสระ แต่กลับไม่พ้นเงื้อมมือของผู้ที่แข็งแรงกว่า..
“ปะ..ปล่อยผม...อ๊ะ...!!” คำพูดที่ขาดห้วงเนื่องจากลมหายใจติดขัด กลับแทนที่ด้วยเสียงครางร้องเมื่อ ริมฝีปากของคังอินขบเข้าที่ติ่งหูบางเพียงเบาๆ...มือหนาละออกจากข้อมือเรียวที่แดงเป็นรอยนิ้ว แล้วจัดการถอดเนคไทสีเข้มของตนเอง เพื่อมาผูกพันธนาการไว้ที่ข้อมือทั้งสองข้างของร่างบาง....เชือกที่ผู้แน่นยิ่งทำให้ร่างเพรียวเจ็บจนแทบขาดใจ ยิ่งดิ้นปมเชือกยิ่งขมวดแน่นเข้าไปอีก....
“อือออ......ฮึ่กก....อา” เสียงครางกระเส่าเมื่อจมูกโด่งของคังอินซุกไซร้เข้าที่ซอกคองามระหง...จนลีทึกไม่สามารถกลั้นเสียงที่น่ารังเกียจนี้ต่อไปได้...ลิ้นร้อนเลี้ยไล้พร้อมดูดเม้มเนื้อขาวๆให้เป็นรอยแดงขึ้นอย่างง่ายดาย
“ร้องสิ....ร้องเข้าไป....ทหารข้างนอกเค้าจะได้รู้ว่านายยั่วฉัน...” คังอินถอนปากออกมาแล้วมองเข้าไปในตาหวานที่ฉ่ำเยิ้ม เอ่ยปากท้าทายคนที่กำลังเสียวซ่านอยู่ในอารมณ์...
“อึ่ก...ก...” ประโยคที่ได้ฟังทำเอาร่างเพรียวแทบหยุดเสียงร้องของตัวเองแทบไม่ทัน มือบางในตอนนี้ถูกใช้เป็นที่ระงับเสียงหวานของตน แต่กลับถูกมือหนาปัดออกอย่างไม่ใยดี ทำให้ลีทึกหลุดครางเสียงดังออกมาอีกครั้ง...
“อ๊า..าาา....ท่านยองอุน...”ร่างบางกรีดร้องเรียกชื่อคนที่ปลุกปั่นอารมณ์ของเค้าในตอนนี้ขึ้นมา ทำให้ปากหนายกยิ้มขึ้นที่มุมปาก....มือใหญ่ลูบไล้ที่บั้นท้ายสวยของร่างบาง....แล้วเลื่อนมายังส่วนหน้า นิ้วเรียวรูดซิปแล้วถกกางเกงขายาวสีขาวของร่างบางออกให้พ้นมือ....เหลือเพียงแต่ชั้นในและเสื้อเชิ้ตตัวบางเท่านั้นที่ยังพอปกปิดร่างกายที่แสนจะเย้ายวนตรงหน้านี้ได้....
“ไม่...ไม่เอา....อย่าทำแบบนี้....คังอิน...” เสียงห้ามร้องจากร่างเพรียวสวยในอ้อมกอดดังขึ้นเมื่อถูกปลดกางเกงออกไป มือเรียวทั้งสองข้างที่ถูกมัดแน่นก็พยายามช่วยกันดันอกแกร่งให้ออกไปจากตน
“นายเรียกฉันว่าอะไรนะ??...คังอินงั้นเหรอ??...มีสิทธิ์อะไรเรียกชื่อนี้ของฉัน...” คังอินถามเสียงต่ำในขณะที่หน้าคอมยังคงซุกเล่นอยู่ในซอกคอที่หวานหอมจนยากจะถอนของลีทึก....
“ขอโทษ...อื้ออ....ทะ..ท่านยองอุน...ฮึ่กก...” คำขอโทษที่ปนไปด้วยเสียงสะอื้นของร่างเพรียว ไม่ได้สร้างความสงสารให้กับคนที่ทำให้น้ำตาไหลเลย...ซ้ำยังทำร้ายร่างกายที่บริสุทธิ์นี้ต่อไปอย่างไม่รู้จักพอ....ลิ้นร้อนเลียที่จุดแข็งบนอกบางทั้งสองข้าง จนเสื้อเชิ้ตตัวบางเปียกชุ่มไปหมด...
“ปาร์คจองซู....ฉันชื่ออะไร??....” ร่างสูงเลื่อนหน้าคมของตนขึ้นมาอีกครั้ง แล้วจงใจเลียไล้ที่ริมฝีปากบางสวย จงใจแกล้งให้คนตรงหน้าพูดไม่ถนัด..
“อืออ...คิม...ยอง..อุนน...ท่านยองอุน...อื้มม..” ปากบางสวยถูกเข้าครองอีกครั้งอย่างไม่รู้จักเบื่อ เหมือนกับผึ้งที่เก็บน้ำหวานจากดอกไม้...
ก๊อกๆๆ.....
เสียงเคาะเรียกที่หน้าห้องทำให้คังอินถอนปากออกมาจากร่างบางที่อ่อนโรย...ร่างหนาปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระเพียงเท่านั้นทำให้ขาเรียวสวยทรุดลงไปกองกับพื้นทันที...คังอินจัดแจงเสื้อผ้าขอตนให้เรียบร้อยแล้วหันมาสั่งกับร่างที่กองอยู่บนพื้น
“ไปใต้โต๊ะซะ..แล้วอย่าส่งเสียง” มือหนาดันร่างที่อ่อนแรงให้เข้าไปใต้โต๊ะทำงานใหญ่....ลีทึกห่อตัวเข้าไปแล้วฟุบหน้ากลั้นเสียงสะอื้น.....อารมณ์ที่ถูกปลุกขึ้นยังคงเรียกร้องหาส่วนเติมเต็ม ปากบางเม้มแน่นเป็นเส้นตรงเพื่อไม่ให้หลุดเสียงแห่งความเสียใจ...
แอ๊ดดด....~
“มีอะไรฮันคยอง..?” เสียงเข้มพูดกับคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าประตูห้อง...
“เอิ่ม..ขอโทษที่รบกวนครับ ว่าแต่จองซูอยู่หรือเปล่าครับ?..” ชายหนุ่มถามอย่างสุภาพ
“ไม่อยู่...อย่าพูดชื่อนี้ให้ฉันได้ยินอีก...จะไปทำอะไรก็ไป” ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าเมืองออกปากไล่ ร่างสูงฮันคยองได้แต่โค้งหัวให้น้อยๆแล้วรีบเดินจากไป คังอินเดินออกมาหน้าห้องแล้วกระซิบบอกทหารทั้งสองที่เฝ้าอยู่หน้าประตู
“ออกไปยืนให้ห่างจากห้องนี้ คอยดูอย่าให้มีคนเข้ามาใกล้ห้องนี้เด็ดขาดถ้าข้ายังไม่ออกมาอีกครั้ง” สั่งเสร็จร่างหนาก็เดินกลับเข้าห้องมา แล้วปิดประตูเสียงดังก้องไปทั่วบริเวณ และก็ทำให้ร่างบางที่ขดตัวอยู่ด้วยแรงอารมณ์สะดุ้งเฮือก...เมื่อรับรู้ถึงเสียงฝีเท้าของอีกคนที่กำลังเดินใกล้เข้ามา...
“อ๊ะ...!!” เสียงร้องตกใจของลีทึกทำให้ร่างหนาที่ฉุดกระชากข้อมือบางขึ้นมาได้ใจ มือหนาปัดสิ่งของบนโต๊ะทำงานทั้งหมดของตัวเองออกจนหมด แล้วอุ้มร่างเพรียวสวยวางลงบนโต๊ะกว้างอย่างแรง...
“โอ้ยย....ท่านยองอุนจะทำอะไร??..”คนตาสวยพูดพร้อมด้วยสีหน้าเจ็บปวด....คราบน้ำตาที่ยังคงมีอยู่บนหน้าทำให้อีกคนหนึ่งรู้สึกอยากจะแกล้งทรมานให้ตาย....
“สั่งสอน...คนที่เลี้ยงไว้แล้วมันไม่รักดี...คนอย่างนายไงล่ะปาร์คจองซู”
แคว่กก.....!!~
เสียงฉีกขาดของเนื้อผ้าทำให้ร่างเพรียวสวยสะดุ้งอีกครั้ง ลีทึกพยายามใช้แขนทั้งสองข้างที่ถูกพันนาการอยู่ปกปิดตนเองอย่างยากลำบาก ผิวเนียนสีน้ำผึ้งปรากฏสู่สายตาของคังอิน ทำให้ร่างหนาอยากที่จะทำให้มันเป็นรอยให้มากที่สุด....
“อืออ....เจ็บ...ปล่อย....” เสียงหวานว่าพลางใช้มือเล็กผลักไสโครงหน้าคมให้ออกไปอย่างระวัง....แต่กลับถูกปากหนาดูดเลียนิ้วเรียวสวยเสียก่อน...ทำให้มือนั้นกลับอ่อนระทวยอย่างที่ไม่เคยเป็น แค่เพียงคนตรงหน้าสัมผัสมันก็อ่อนข้อไปหมด...
“ไม่ปล่อย....แล้วนายจะทำไม....” ร่างหนาตอบก่อนจะเล็มไล้ที่นิ้วสวยอีกครั้ง...มือหนาจับข้อมือทั้งสองข้างให้ยกชูสูงขึ้นจนเหนือหัวของคนทั้งสองแล้วหน้าคมก็ตรงเข้าไปที่แผ่นอกบาง เพื่อประทับรอยดูดเม้มที่แสนจะเจ็บปวดไว้กับร่างบาง....มืออีกข้างเกี่ยวชั้นในตัวบางซึ่งเป็นเหมือนเศษผ้าชิ้นเดียวที่ปกปิดร่างกายนี้อยู่ให้ออกไป...ส่วนอ่อนไหวของร่างเพรียวชูชันขึ้นเพื่อรอคอยการตอบสนองในอารมณ์ของคังอิน....อกสวยแอ่นรับสัมผัสร้อนที่คังอินส่งมาให้ถึงแม้จะขัดกับเสียงสั่งในใจตัวเอง แต่ก็เป็นอะไรที่ห้ามไม่ได้...
“อย่า...ท่านยองอุน....อ๊าาา” ลีทึกออกไปห้ามก่อนที่มือกร้านจะสัมผัสโดนแกนกายของตนเอง....แต่ร่างหนาไม่ได้สนใจที่จะฟัง กลับบีบเค้นจุดนั้นของร่างเพรียวอย่างมันส์มือ....นิ้วของร่างหนาจงใจกดเข้าที่ส่วนปลายเพื่อให้ร่างบางส่งเสียงครางออกมา ให้ลีทึกรู้สึกสมเพชในตัวเอง....ซึ่งก็เป็นที่ได้ผล เสียงครางหวานดังก้องไปทั่วทันที เมื่อคังอินสัมผัสโดน..
“นายยั่วฉันคนเดียวไม่พอหรือ...อยากส่งเสียงให้ไอพวกทหารข้างนอกมันเกิดอารมณ์ด้วยใช่มั้ยจองซู…หึหึ...จะบอกให้นะ...พวกทหารข้างนอกมันยังคิดเป็นที่จะไม่เอาคนอย่างนายทำเมียเลย..” หน้าสวยเบือนหนีจากสายตาอันดุดันของคนตรงหน้าทันที...น้ำตาที่รินไหลออกมาเพราเสียใจในคำพูดทุกๆคำที่ออกจากปากของร่างหนา...
“ฮึ่กก....งั้นน..ก็แสดงว่า..ทะ..ท่านยองอุนก็คิด..ไม่เป็นน่ะสิ…อาาา” ร่างเพรียวสวนตอบกลับทันที แม้จะเป็นคำพูดที่ติดขัด แต่ก็ทำให้อารมณ์โกรธของร่างสูงโหมกระพือแรงขึ้นโดยไม่ยาก...นิ้วเรียวจงใจจิกลงที่ส่วนปลายนั้นทำเอาหน้าหวานเชิดขึ้นและส่งเสียงร้องเพราะความซ่านในอารมณ์อย่างหยุดไม่อยู่
“ถ้าฉันจะเอาคนเลวๆอย่างนายน่ะ จำเป็นต้องใช้ความคิดด้วยหรือไง??...” ว่าแล้วก็ดูดเม้นและขบกัดจุดเล็กๆที่อกด้านซ้ายอย่างรุนแรง...คังอินดึงรั้นจุดๆนั้นจนร่างเพรียวแทบทนความเจ็บไม่ไหว มือหนารูดส่วนอ่อนไหวของร่างบางอย่างเร็วและรุนแรง ราวกับไม่มีความปราณี....
“...อาาา....อึ้กก....เจ็บ...” มือที่ถูกมัดไว้ดิ้นไปมาอย่างน่าสงสาร คมของเชือกบาดเข้าที่รอยแดงซ้ำไปซ้ำมาจนโลหิตสีแดงซึมไหลออกมา...ปากหนายังคงไซร้อยู่กับแผ่นอกที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็ว คังอินดูดเม้นตามเนื้อผิวสีน้ำผึ้งจนเป็นรอยแดงเด่นชัดขึ้นมา...เต็มไปหมด...
เจ็บ...คังอิน....หยุดสักที....
ฉันแพ้แล้วคังอิน....ฉันสู้กับนายที่ไร้หัวใจอย่างนี้ไม่ไหวแล้ว...
พระเจ้าครับ...นางฟ้านี่เค้าอยู่กันบนสวรรค์หรือในนรกกันแน่??....
“อ๊าาาาา.....ฮึ่กก...” ลีทึกส่งเสียงกรีดร้องเสียงดังกับความรู้สึกที่ถูกปลดปล่อยโดยร่างหนา มือหนาปล่อยแขนเรียวลง ทำให้ลีทึกหมดแรงหงายลงกับโต๊ะทำงานของร่างสูงทันที...เสียงหอบหวานที่เต็มไปด้วยเสียงสะอื้นดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง...
“อ๊ะ....จะทำอะไรอีก...ปล่อยผมเถอะ...”มือหนากระชากข้อมมือทั้งสองที่มีเลือดซึมขึ้นมา ส่งผลให้ร่างทั้งร่างลุกขึ้นมากระทบกับไหล่กว้างอย่างแรง คังอินแกะเนคไทสีเข้มของตนออกให้มือของร่างบางเป็นอิสระ แต่มันก็เหมือนเดิมแกะกับไม่แกะมันก็ค่าเท่ากัน ในเมื่อแรงที่มือมันไม่มี...คังอินผลักอกบางสวยให้นอนลงกับโต๊ะกว้างอีกครั้ง แล้วจับขาเรียวให้ตั้งชันขึ้น เผยให้เห็นช่องทางแดงสวยที่ยังไม่เคยผ่านใครทันที...
“อึ๊....อ๊ะ....ไม่...”ร่างเพรียวกระตุกทันทีเมื่อรู้สึกถึงความร้อนที่ถูกลุกล้ำเข้ามาภายใน ลิ้นหนากำลังถูกส่งเข้าไปตรวจสอบภายในของร่างเพรียวสวย ช่องทางเล็กขมิบตอดรับสัมผัสจากร่างสูงทันที...คังอินเลียวนรอบๆทางเข้าและดูดเม้มอยู่บ่อยครั้ง ซึ่งเรียกเสียงครางจากร่างบางได้เป็นอย่างดี
“จำได้มั้ยจองซู....ที่นายบอกว่าคนรักของนายไม่หันกลับมามองนายน่ะ ฉันรู้แล้วนะว่ามันเป็นเพราะอะไร...หึหึ....เพราะคนๆนั้นของนายเค้าอาจจะรู้สันดานของนายก็ได้จองซู....นายควรจะพิจารณาตัวเองใหม่นะ เผื่อคนนั้นเค้าอาจจะเหลียวกลับมามองนายบ้างสักนิด...ฟังแล้วเก็บไปคิดด้วยล่ะ” เมื่อพูดจบคังอินก็กระชากแขนของร่างเพรียวสวยที่นอนหอบสั่นอยู่ให้ลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็วแล้วดึงลงมาจากโต๊ะใหญ่ กลับตัวร่างบางให้หันหลังเข้าหาตน....ซึ่งลีทึกจำใจปล่อยทุกอย่างให้เป็นไปตามที่ร่างสูงต้องการ...
“เค้าคือนายไง...คังอิน....เค้าคือนาย....อึ้กก...” เสียงที่แผ่วเบาปลิวหายไปกับเสียงครางหวิวเมื่อช่องทางด้านหลังถูกรุกรานด้วยแก่นกายใหญ่ของร่างหนา คังอินไม่ได้สนใจเสียงจากคนตรงหน้าเลยสักนิด...ร่างหนากระแทกกระทั้นเข้ามาในตัวร่างบางไม่ยั้ง..
“..อาาา....อื้ออ.....ยอง...อุน..” ของเหลวสีแดงไหลย้อยออกมาตามขาเรียวสวย พร้อมกบัช่องทางที่ฉีกขาด เหมือนกับความรู้สึกของร่างบางที่ถูกตัดขาดสะบั้น....ความหวังเล็กๆที่หวังว่าร่างสูงจะดีด้วย คงไม่มีอีกต่อไปแล้ว....สะโพกสวยโยกไหวเพราะแรงของร่างหนาที่เต็มไปด้วยอารมณ์ แขนเรียวแทบจะจับขอบของโต๊ะไม่ไหว เพราะเจ็บเหลือเกิน...เจ็บไปทั้งร่างกาย...ทั้งจิตใจ....ร่างสูงยังคงสอดใส่แก่นกายของตนเข้ามาในตัวร่างบางอย่างไม่ได้หยุด....ปากหนาพรมจูบที่แผ่นหลับบางให้เป็นรอยแดง...
“พอ...เถอะ....ท่าน..ยอง...อืออ...”คำพูบถูกกลืนไปด้วยจูบอันเร่าร้อนของร่างหนาที่คว้าคางเรียวให้มารับจูบของตนจากทางด้านหลัง...พร้อมด้วยเร่งจังหวะการสอดใส่ของตนไปพร้อมๆกัน...
“อื้ออ..อ.......อืมมม....” เสียงครางท้วงในลำคอขาดห้วงเป็นพักๆ เนื่องจากจังหวะการกระแทกของร่างสูงด้านหลัง
“หันมานี่....!!” คังอินถอนแก่นกายออกแล้วจับตัวร่างบางให้หันกลับมา แล้วกดตัวร่างเพรียวให้ติดกับขอบโต๊ะ ร่างหนาแทรกขาเข้าไปตรงส่วนกลางเพื่อร่างเพรียวสวยแยกขาของตนออก แล้วคังอินก็จัดการเติมเต็มรูสวยด้วยท่อนเนื้อของตนต่อ....แขนเรียวสวยโอบรอบคอหนาอย่างโหยหา...แต่ยังคงสั่นไหวด้วยเพราะกลัวว่าร่างสูงจะปัดออกอย่างรังเกียจ....เล็บเรียวจิกลงที่แผ่นหลังกว้างจนเป็นรอยเลือด เพื่อปลดปล่อยแรงอารมณ์ที่ครุกรุ่นในร่างกาย...
“อ๊าาา.....อือ....พอ.....หยุด” เสียงครางกระเส่าข้างหูของร่างสูงทำให้ อารมณ์ที่มีอยู่มันโหมกระพือขึ้นอย่างหนักหน่วง...คังอินเร่งจังหวะความรุนแรงขึ้นอีก โดยที่ไม่สนใจว่าคนในอ้อมกอดจะส่งเสียงร้องดังขนาดไหน...
“อื่มมม....จองซู....” เสียงครางต่ำในลำคอของคังอิน เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับการสอดใส่ที่เร็วขึ้น ร่างบางทั้งร่างสั่นคลอน เสียงครางร้องดังระงมไปทั่วห้อง แต่ไร้ซึ่งคนที่จะได้ยิน....ลีทึกโอบกระชับร่างสูงให้แน่นขึ้น เพื่อส่งถ่ายความรู้สึกเจ็บปวดของตนให้ร่างสูงรู้....แต่มันก็เหมือนเป็นการกระทำที่สิ้นคิด เพราะว่าคังอินไม่เคยรู้เลยแม้แต่น้อย...
“อึ่กก....ท่านยองอุน...เร็ว...สิ..” เสียงหวานร้องเร่งคนข้างบน เมื่ออารมณ์ของตนใกล้ถึงขีดสูงสุด
“อื่มม.....อาาา” ลีทึกกรีดร้องเป็นครั้งสุดท้าย....ก่อนจะหอบหายใจหนัก.....ซึ่งร่างสูงก็ไม่ต่างกัน....น้ำสีขาวขุ่นของร่างสูงถูกปล่อยเข้าไปในช่องทางสวยจนหมด....แขนเรียวคลายออกจากคอหนาช้าๆอย่างหมดแรง....ตาสวยเสมองลงต่ำเพื่อหลบสายตาสีเข้มของร่างสูงที่มองจ้องมา...
“อื้มม...มม....อื้ออ..” นิ้วเรียวของคังอินเชยคางสวยให้หันมาอีกครั้ง แล้วประกบจูบลงไปอย่างรุนแรงบดขยี้ให้แดงช้ำก่อนจะผลักออกไป...
“โอ้ยย....” เสื้อสูทหนาสีดำเข้มถูกเหวี่ยงใส่หน้าร่างบาง ที่นั่งอยู่กับพื้นเย็นเฉียบ โครงหน้าสวยเงยขึ้นสบตากับผู้ที่โยนสูทนี้ลงมาด้วยความไม่เข้าใจ...
“ออกไป....!!!...แล้วเอาความสกปรกของนายออกไปด้วย” แล้วเนคไทที่เปื้อนเลือดจากข้อมือเรียว ก็ถูกโยนส่งไปตรงหน้าร่างบางอีกครั้ง ราวกับว่ามันเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจและน่าขยะแขยงเหลือเกิน...ร่างสูงติดกระดุมเสื้อเชิ้ตขาวของตนแล้วเดินผ่านหน้าคนที่นั่งก้มหน้าไป...
“จองซู...ลุกออกไปเดี๋ยวนี้...นายขัดคำสั่งฉันหรือไง??” คังอินหันกลับมาอีกครั้ง แล้วฉุดข้อมือบางให้ลุกยืนขึ้น จนลีทึกแทบทรุดถ้าไม่ติดที่มือหนาอีกข้างประคองไว้...ให้อยู่ในอ้อมกอด..
“ผมเจ็บ...ผมลุกไม่ไหว...” หน้าสวยหันมองทางอื่นไม่กล้าสบตาร่างสูงตรงๆ....ความเจ็บแสบที่ท่อนล่างมันทำให้ร่างเพรียวหมดแรงจะเถียงต่อ...
“คิดว่าฉันจะสงสารคนอย่างนายเหรอจองซู...มีประโยชน์อะไร..ชิ” คังอินเหวี่ยงร่างบางลงกระแทกกับพื้นแข็งอีกครั้ง...โดยไม่ได้คำนึงถึงว่าร่างเพรียวนี่จะบอบช้ำมากแค่ไหน....มือเรียวสวยของลีทึกเอื้อมหยิบสูทตัวใหญ่ที่ร่างสูงโยนมาให้คลุมตัวเองแล้วยันกายให้ยืนขึ้นอย่างยากลำบาก...มืออีกข้างยกขึ้นป้องปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นที่กำลังจะหลุดออกมา...แต่ละก้าวที่เดินส่งผลให้ช่องทางด้านหลังเจ็บแสบขึ้น...เลือดสีแดงยังคงไหลเป็นทางตามซอกขาสวย...ร่างบางได้แต่ทนเจ็บแล้วแข็งใจเดินไปถึงหน้าประตู